توضیحی اجمالی راجع به تاریخچه برنامه نویسی:
قبل از سال 1950 یعنی زمان پیدایش وایجاد اولین زبان سطح با لا تقریباً برنامه نویسی به معنای امروزی وجود نداشت. زیرا در آن زمان برنامه هایی باحجم های پایین وکوچک توسط زبان اسمبلر نوشته میشد.
اما بعد از سال 1950 و با ایجاد اولین زبان سطح بالا امکان ایجاد برنامه هایی چندین هزار خطی فراهم شد وبه همین دلیل برنامه نویسی از اهمیت خاصی برخوردار گشت.
در این برهه زمانی برنامه نویسی دارای هیچگونه استاندارد یا روش خاصی نبود وبه همین علت پس از گذشت چند سال برنامه نویسان متوجه اشکالاتی شدند که نیاز به تعریف یکسری استاندارد را تقویت کرد .
اشکالاتی از قبیل اینکه:
این روند از چند جهت فقط برای برنامه های کوچک مفید بود.مثلاً نوشتن برنامه های بزرگ بسیار مشکل بود واز آن مهمتر سختی مرحله اشکالزدایی برنامه بود ویا برنامه نویس ناچار بود برای اجرای یک عملیات 5 خطی که به طور نامنظم(غیر قابل پیاده سازی توسط حلقه ها) در 100 محل از برنامه قرار داشت .100 بار قطعه کد مربوطه را پیاده سازی کند. که هم باعث خستگی برنامه نویس میشد و هم باعث بلندی برنامه میگشت.ومشکلات دیگری از این قبیل.
برای رسیدن به یک استاندارد برای غلبه بر مشکلات ذکر شده در سال 1960 اولین زبان ساخت یافته ایجاد شد.
اساس این روش بر تجزیه برنامه به زیر برنامه ها یی است که هر یک وظیفه اجرای بخشی از برنامه را بر عهده دارند ودر قالب هایی به نام تابع پیاده سازی میشوند.
با ظهور این روش امکان ایجاد برنامه هایی با حجم های چندین ده هزار خطی فراهم شد و هزینه نگه داری آنها نیز از قبل خیلی کمتر شد.
اما به مرور زمان در این روش نیز ضعفهایی احساس شد که منجر به پیدایش روش کامل تری به نام روش شئ گرا گردید که در ادامه بیشتر راجع به آن بحث خواهیم کرد.
نويسنده: سيدمحمود شجاعي كياسري